امروز ۵ دیماه است.یادمان نرود دو سال از زلزله بم گذشت و هنوز بم ،شهر کانکس ها مانده است.یادمان نرود افرادی هم در این شهر زنده ماندند که باید به حال آنان گریست هر چند در این کشور عادت کرده ایم مردگان را عزیز بشماریم.یادمان نرود کودکان بم دوست ندارند در این کانکسها درس بخوانند.یادمان نرود بوی اعتیاد ، کوچه های این شهر کانکسی را پر کرده است.یادمان نرود مردم بم هنوز غمگینند و افسرده.یادمان نرود زندگی را از زندگان بم دریغ کردند.یادشان رفت وعده هایی که برای بازسازی بم دادند"بم را آبادتر از قبل می سازیم""تا پایان دوره ریاست جمهوری ام..."آن رئیس جمهور رفت و این رئیس جمهور آمد.او هم وعده داد و عمل نکرد و این هم وعده می دهد و عمل نمی کند.مسئولان دیگر هم همین طور.چقدر همه اینجا فراموشکارند؟راستی چند روز از کاترینا گذشته بود که صدا و سیما،انتقاد از خدمات رسانی به طوفان زدگان را آغاز کرد ؟آیا امروز صدا و سیما از مسئولان جمهوری اسلامی انتقاد خواهد کرد؟
بم فرو ریخت .بم مرد و زندگان بم نیز می میرند و وعده های مسئولان را با خود به گور می برند.ولی این بار فقط این شانس را دارند که در قبری جداگانه و با انجام مراسم کفن و دفن ،به خاک سپارده شوند.
+ نوشته شده در دوشنبه 5 دی1384ساعت 3:15 بعد از ظهر  توسط محبوبه حسین زاده
|