امروز دریکی از شماره های سال 76 نگاه نو شعری دیدم که خیلی خوشم اومد.هر چند یک نثر خوب روبیشتر از یک شعر خوب دوست دارم ولی این شعر خیلی وصف حال منه در این روزهای نگرانی و دلتتگی. این شعر رو رضا چایچی نوشته .
صدای باران را می شنوم
که بر واژه هایت می چکد
قدری صبر کن
شاید برف بازایستد و راهها بازشوند
اینجا سیمها زیر پای کلاغها می لرزند
و برآسمان من خط می کشند
از گوشی بوی رستن گیاه می آید
اگر می توانستم با صدایت پلی بسازم
نه گوشی را نگذار
شاید کلاغها پرواز کنند و بروند و راهها باز شوند.
+ نوشته شده در سه شنبه 11 مرداد1384ساعت 2:58 بعد از ظهر توسط محبوبه حسین زاده
|
