ساعت يك شب با صداي آرومي كه مي گفت "محبوبه، حسن" از خواب بيدار شدم...خواهرزاده ام ايستاده بود در تاريكي اتاق بالاي سرم در حالي كه كتاب داستانش(حسني توي ده شلمرود) رو دستش گرفته بود....بهش نگاه مي كنم و ميگم عزيز دلم تو چرا تا الان بيداري؟ و اون با همون صداي آرومش تكرار مي كنه "بخون كتاب."....
اين روزها همش تكرار مي كنم عزيز دلم تو كي اين همه بزرگ شدي...سهيل همون پسر كوچولوييه كه در نوشته داخل زندان ازش نوشته بودم...حضانتش به خواهرم رسيده....و چقدر خوشحالم از اين كه خانواده ام و مخصوصا خواهرم ديگه نگران وضعيت سهيل نيستند....اين قدر زود بزرگ شده و اين قدر خوب حرف مي زنه و گاهي شعر مي خونه كه باورم نميشه....و روز آخر هفته كه ميرم خونه مادرم و مي تونم ببينمش كلي حس خوب دارم....
از اين كه سهيل با مادرم زندگي مي كنه چيزي ننوشتم بنا به دلايلي ولي اون روز كه در مهموني بيست و دو خرداد، يكي از دوستان از حال خواهرم پرسيد و دوست خوبي هم ايميلي از خواهرم پرسيده بود، ديدم بهتره در موردش بنويسم ...
اين روزها سخت سرگرم كارم و در ساعات بيكاري كه بيشتر فاصله رسيدن از دفتر روزنامه به خونه هست، مشغول كتاب خوندن در هواي خنك واگن هاي مترو البته حتي اگه خستگي امان نده...
عاشق غروب و شبهاي گرم تابستان هستم و ساعت ها پياده روي در خيابانهاي نيمه تاريك و لذت بردن از جريان سيال زندگي و حس خوب ادامه دادن به مسير زندگي....
چند روز بيست و دوم خرداد بود و هرچند اول مراسم يك خرده دلم گرفت ولي به قول دلارام مي گذرد " روزهايي که بد است، در جايي که بد است. اما تو خوب مي ماني چون مي داني چرا رفته اي و مي داني كه بايد بايستي و مبارزه كني". مراسم خيلي خوبي بود، كلي سرود كمپين خونديم و به قول منصوره عزيز اين هم نوعي ابتكار مدني جنبش زنان براي بزرگداشت روز همبستگي زنان است .....گزارش بزرگداشت بيست و دوم خرداماه
پي نوشت: كار زياد و كتاب خوندن البته باعث شده تا حدود زيادي از دنياي وبلاگ نويسي فاصله بگيرم ولي دلم خواست از حس هاي خوبي كه داشتم و دارم اينجا بنويسم به جاي تمام اون روزهايي كه اينجا از نااميدي نوشته بودم و نگراني هام تا شايد حداقل براي ثانيه اي اين حس خوب به دوستاني كه مي گفتند تلخ مي نويسم، منتقل بشه مخصوصا به ناهيد ميرحاج عزيز....
پي نوشت۲: چقدر زيباست فلش كمپين يك ميليون امضا....
