پرنده خارزار

 دیروز ، روز خوب تولد یک سالگی کمپین یک میلیون امضا بود. صبح روز تولد با یک کنفرانس مطبوعاتی در مورد یک سالگی کمپین شروع شده بود و بعدازظهر با برگزاری جشن یک سالگی کمپین و چند سخنرانی خوب، ارائه گزارش کمیته های مختلف کمپین، موسیقی با صدای زیبای مهسا حکمت، و خانم نسرین بهمنی (اگه اشتباه نکرده باشم) که از زنان قشقائی هست و با چند تا آهنگ محلی شاد، شور و شادی مراسم رو مضاعف کرد و کیک خوشگلی که طرح روش، لوگوی قرمز با نوشته سفید تغییر برای برابری بود( و البته برای آدمی مثل من که علاقه زیادی به شیرینی و کیک داره این مهم بود که می تونستم هرچقدر که میخوام از این کیک بخورم)....و پخش دو کلیپ جدیدی که دوستان خوب آماده کرده بودند...یکی تصاویری بود با آهنگ زیبای همراه شو عزیز،همراه شو،همراه شو،کین درد مشترک هرگز جدا درمان نمی شود...(که الان روی سایت نیست تا بتونم لینکش رو بذارم) و کلیپ زیبای بعدی با عنوان « دوست معترضم، اراده ات پایدار» که از روز بیست و دوم خرداد هست با اون صحنه های وحشتناک دستگیری و خشونت پلیس زن تا تصاویر مراسم آغاز کمپین پشت درهای بسته سالن رعد و ....

پی نوشت۱: راستش این قدر خسته بودم که همین یک ساعت قبل از خواب بیدار شدم و منتظرموندم  تا دوستان خوب، گزارش مراسم و عکس ها رو بفرستند روی سایت و من هم از همون ها استفاده کنم و بهش لینک بدم... ولی  دیدم هنوز خبری نیست ...حالا فعلن اینها رو نوشتم، عکس های مراسم هم در راه است...

پی نوشت۲: خوشحالم از این که در کنار زنانی و البته مردانی کار می کنم که استوار و ثابت قدم  و برغم تمام مشکلات، دارند به راهشون ادامه می دهند....و خوشحالم از حضور این همه چهره های جدید جوان در کمپین ...احساس می کنم چقدر در این یک سال اخیر با بزرگ شدن کمپین، بزرگ شدیم و روزهایی رو با این کمپین تجربه کردیم متفاوت با همه روزهای دیگه...حالا به جرات می تونم برای کسانی که میگن ما ایرانی ها نمی تونیم کار و اقدام گروهی کنیم، کمپین رو مثال بزنم...کمپین ای که می تونه الگویی باشه برای سایر حرکتهای اجتماعی....

پی نوشت۴: دیروز خیلی از دوستان از حس خوب این روزهایم می گفتند...خوشحالم از این که می تونم این روزها برغم همه مشکلات شاد باشم و البته خوشحال تر میشم وقتی که می بینم این شادی باعث شادی دوستان عزیزی هم شده که همیشه ممنون حمایت ها و دلگرمی هاشان هستم....

پی نوشت۵: دلم میخواد این رو هم بنویسم ...وقتی در مهمونی وز بیست و دو خرداد برای اولین بار کلیپ کمپین پخش شد( یک خرده با این که روی سایت هست فرق می کنه و این عکس رو که میگم  نداره) وقتی اون عکس ناهید و من رو دستنبد به دست روبروی اوین دیدم هم گریه کردم دوباره و هم خیلی عصبانی شدم  با یادآوری اون روزها از دست کسانی که ما رو انداخته بودند زندان(البته الان میگم عصبانی شدم اون روز زیر لب حتما یکی دو تا کلمه بد هم بکار برده بودم )....ولی دیروز که کلیپ« دوست معترضم ارداه ات پایدار» پخش شد و باز هم همون عکس بود  دیگه این حس رو نداشتم ....الان از اون روزها فقط به عنوان یک تجربه یاد می کنم ...تجربه ای که باعث شد خیلی جدی تر از قبل به کار در کمپین ادامه بدم....